Prezentacja logopedyczna

Wierszyki dźwiękonaśladowcze doskonalące wymowę

Co słychać na wsi?

Co słychać? Zależy - gdzie.
Na łące słychać: Kle, kle!
Na stawie: Kum, kum!
Na polu: Ku - ku, ku - ku!
Przed kurnikiem: Kukuryku!
Ko - ko - ko - ko - ko! - w kurniku.
Koło budy słychać: Hau, hau!
A na progu: Miau...
A co słychać w domu,
Nie powiem nikomu!

 Myszki

Myszek sto do norki szło:
SZO, SZO, SZO SZO, SZO, SZO
Wtem wybiegły koty dwa:
SZA, SZA, SZA SZA, SZA, SZA
A, że były bardzo złe
SZE, SZE, SZE SZE, SZE, SZE
To złapały myszki dwie
SZE, SZE, SZE SZE, SZE, SZE
Potem jeszcze zjadły trzy
SZY, SZY, SZY SZY, SZY, SZY
I ostrzyły ciągle kły
SZY, SZY, SZY SZY, SZY, SZY
Ale, że im brakło tchu
SZU, SZU, SZU SZU, SZU, SZU
Nie złapały wszystkich stu
SZU, SZU, SZU SZU, SZU, SZU

Czytaj więcej: Wierszyki dźwiękonaśladowcze doskonalące wymowę

Ćwiczenia usprawniające motorykę narządów mowy (artykulatorów)

Ćwiczenia języka:

  • - wysuwanie szerokiego języka na zewnątrz jamy ustnej,
  • - klaskanie językiem, naśladowanie głosu konia,
  • - dotykanie językiem górnych zębów po stronie wewnętrznej, podczas szerokiego otwierania jamy ustnej – zabawa liczenia zębów,
  • - naśladowanie mycia zębów,
  • - cofanie języka w głąb jamy ustnej zaczynając od górnych zębów,
  • - naśladowanie mlaskania,
  • - mycie językiem podniebienia,
  • - oblizywanie górnej wargi później dolnej,
  • - wypychanie językiem policzków,
  • - śpiewanie znanych melodii na sylabach: la, lo, le, lu, ly.

Ćwiczenia warg:

  • - cmokanie ustami,
  • - wysuwanie zaokrąglonych warg do przodu (ryjek świnki),
  • - wydawanie odgłosów:

oKrowy – mu, mu,

oKukułki – kuku, kuku,

oSowy – hu, hu, hu,

oPsa – hau, hau,

oRybki – plum, plum,

oPukania – puk, puk, puk,

oUderzenia – buch, buch.

  • - wysuwanie warg do przodu, a następnie naprzemienne ich otwieranie i zamykanie - naśladowanie pyszczka rybki,
  • - nakładanie dolnej wargi na górna i odwrotnie,
  • - wymawianie samogłosek i-u, a następnie a, e, i, e, u,o, y,
  • -dolną wargą zasłonić dolne zęby i odwrotnie górną wargą zasłonić górne zęby,
  • -dmuchanie przez złączone wargi, lekko wysunięte do przodu.
  • - układanie warg w kształcie ryjka, a następnie ich rozsuwanie do uśmiechu.

Ćwiczenia podniebienia miękkiego:

  • - ziewanie (podnoszenie i opadanie podniebienia),
  • - kaszel z językiem wysuniętym na zewnątrz jamy ustnej, "Chory Miś",
  • - chrapanie na wdechu i wydechu,
  • - wymawianie sylab: ak, ka, ku, aka, oko, uku,
  • - oddychanie: wdech przez nos, wydech przez usta,
  • - głęboko wdychamy powietrze nosem, wydychamy ustami (usta cały czas otwarte),
  • - wdychamy powietrze ustami i wydychamy ustami, nos zatykamy,
  • - buzia otwarta, czubek języka na dole – energicznie wymawiamy "k", "u-k", "ch", "uch",
  • - buzia otwarta – naśladujemy gęganie gąski (pracuje tył języka i podniebienie),
  • - chrząkanie,
  • - naśladowanie płukania gardła,
  • - buzia otwarta, język na dole – chuchamy,
  • - wciągamy powietrze przez rurkę, przenosimy watkę lub kawałek styropianu na inne miejsce.

Czytaj więcej: Ćwiczenia usprawniające motorykę narządów mowy (artykulatorów)

Bajka w terapii logopedycznej

Bajka logopedyczna oprócz tego, że usprawnia narządy mowy dziecka, to również uwrażliwia na różnorodność świata dźwięków, mobilizuje do myślenia i poprawnej werbalizacji, przygotowuje do nauki czytania (poprzez usprawnianie słuchu fonemowego).

Bajka logopedyczna to krótka historyjka, której bohaterami może być nasze dziecko, Pan Języczek lub zwierzątka. Może być całkowicie abstrakcyjna lub związana z aktualną sytuacją i wydarzeniami w życiu dziecka. Dorosły może ułożyć ją sam lub zaczerpnąć z literatury. Dzieci słuchając czytanych lub opowiadanych bajek, wykonują ćwiczenia usprawniające narządy mowy, polegające na pokazaniu ruchem języka, warg, żuchwy określonego fragmentu bajki. Ćwiczenia demonstruje dorosły, dlatego musi je sam wcześniej starannie przećwiczyć przed lustrem. Ćwiczenia są wplatane w treść bajki tak, aby dzieci nie odczuły znudzenia i zmęczenia, dlatego też urozmaiceniem są także elementy ruchu i wypowiadane wyrazy dźwiękonaśladowcze.

O czym powinno się pamiętać podczas prowadzenia ćwiczeń wspomagających rozwój mowy w oparciu o bajkę logopedyczną?

  • W trakcie opowiadania bajki dziecko i dorosły siedzą tak, aby widzieć swoje twarze.
  • Buzie dziecka i dorosłego powinny być zawsze szeroko otwarte podczas wykonywania ćwiczenia. W ten sposób dziecko będzie dokładnie widziało jakie ruchy artykulatorów powtórzyć. Dorosły natomiast będzie mógł przyjrzeć się, czy dziecko prawidłowo wykonuje polecenie.
  • Ułatwieniem dla dziecka i dorosłego mogą być lusterka. Kontrola wzrokowa ułatwi wykonanie ćwiczenia, sprzyja również dokładności i precyzji.
  • Systematycznie należy kontrolować pracę dziecka. W razie potrzeby korygować błędy, pokazując ponownie ćwiczenie i prosząc, by dziecko wykonało je poprawnie.
  • W miejsce polecenia: Zrób to...i to...lepiej zastosować formę: Czy potrafiłbyś zrobić coś takiego. Czy możesz pokazać jak...Spróbuj zrobić...
  • Dorosły ma obowiązek dbania o prawidłowość i wysoką sprawność swego sposobu mówienia (wymowy, intonacji, akcentu, prostego i zrozumiałego budowania wypowiedzi).
  • Czas trwania bajki i ćwiczeń powinien być dostosowany do wydolności i wieku dziecka. Z dziećmi młodszymi lub słabo koncentrującymi się na zadaniach pracujemy krócej (możemy wykorzystać fragment bajki), ale za to pracujemy kilka razy w ciągu dnia.
  • Ćwiczenia z dzieckiem wymagają systematyczności i wytrwałości. Tylko wtedy możliwe jest osiągnięcie oczekiwanych efektów.
  • Jeśli w pracy z dzieckiem będziemy stosować zachęty i pochwały nauczymy je właściwej samooceny i zachęcimy do doskonalenia swoich umiejętności.

Przykłady historyjek, bajek artykulacyjnych


JĘZYCZEK WĘDROWNICZEK
językJęzyczek wybrał się na spacer po buzi, by sprawdzić, co się w niej dzieje. Popatrzył w prawo (język dotyka prawego kącika ust). Potem oblizał górną wargę, dolną wargę (język oblizuje wargi). Zaciekawiły go zęby, próbował dotknąć każdego policzyć (czubek języka dotyka po kolei zębów górnych, potem dolnych). Z trudem wychodziło mu to, gdy był gruby, ale gdy ułożył z niego szpic wszystkie zęby zostały policzone. Następnie języczek uniósł się do góry i przesuwał wzdłuż podniebienia od górnych zębów aż do gardła, by sprawdzić, czy jest zdrowe.

Gdy wszystko zostało sprawdzone języczek wrócił do przodu ust i pokiwał nam na pożegnanie (język kilkakrotnie przesuwa się od jednego do drugiego kącika warg, buzia uśmiechnięta).

 

JĘZYK MALARZ
Nasz języczek zamienia się w malarza, który maluje cały swój dom. Dom malarza to nasza buzia. Na początku malarz maluje sufit (dzieci wybierają kolor): unosimy język do góry i przesuwamy kilkakrotnie wzdłuż podniebienia. Gdy sufit jest już pomalowany malarz zaczyna malowanie ścian (dzieci ponownie wybierają kolor): przesuwamy językiem z góry na dół wypychając najpierw jeden policzek (od wewnętrznej strony), a następnie w ten sam sposób drugi policzek. Nasz dom jest coraz ładniejszy, ale musimy jeszcze pomalować podłogę (dzieci konsekwentnie wybierają kolor), więc język – malarz maluje dolną część jamy ustnej, za dolnymi zębami. Na koniec język – malarz maluje cały dom (dzieci wybierają kolor): oblizujemy językiem górną i dolną wargę, przy szeroko otwartej buzi.
Cały dom jest pięknie wymalowany, więc mamy powody do radości: buzia szeroko uśmiechnięta.

Czytaj więcej: Bajka w terapii logopedycznej

Loga projektów